La Biblioteca Nazionale di Esperanto (Esperante Nacia Biblioteko de Esperanto) estas la plej granda biblioteko en Italio kiu temas pri beletraj verkoj en la lingvo esperanto aŭ pri tiu lingvo; ĝia sidejo estas en Massa, en Toskanio.La 24an de marto 1994, Valerio Dalla, prezidanto de la Itala Esperanto-Federacio, subskribis la donacakton de la Biblioteko kaj de la Arkivo al la Ŝtato kaj al la Arkiva Administracio de l’ Ministerio pri Kulturaj kaj Mediaj Valoraĵoj. La valoron de la materialoj oni taksadis je 250.518.000 liroj.

Unua provo katalogi la volumojn de la Biblioteko, fare de du membroj de la Esperanto-Grupo en Massa, efektiviĝis en 1999 kaj ĉesis post la kompilado de cent da slipoj.

La eksperimento konkludigis, ke la katalogado de tiom heterogenaj tekstoj publikigitaj en ĉiu parto de la mondo, povas plenumiĝi nur fare de ege specialigita spertularo. La Regiono Toskanio, surbaze de detala projekto de la Massa-Grupo, en konsideron la realigadon de la katalogo, decidante la financadon de 40 % de l’ projekto mem (L.R. 35/99 Dekreto 26 junio 2006, numero 3280).

in virtù del Inter la plej gravaj institucioj, kiuj kolektas tekstojn en esperanto, menciindaj estas la Brita Esperanto-Asocio, kiu fierasIn Italia diversi Gruppi Esperantisti hanno dato vita ad un vero e proprio movimento in favore della Lingua Internazionale, pri siaj pli ol 20mil volumoj, la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno, la Biblioteko Hodler en Rotterdam de la Centra Sidejo de la Universala Esperanto-Asocio, kaj la kolekto Esperanto en la urba Biblioteko en Aalen, en Germanio. Antaŭ nelonge oni inaŭguris la Esperanto-Bibliotekon, ĉe la Libera Universitato pri Lingvoj kaj Komunikado (IULM) en Milano.

Inter la plej gravaj bibliotekoj en la mondo, specialiĝintaj en la lingvo de Zamenhof, je la oka ŝtupo lokiĝas tiu itala, en Massa. La ideon pri Nacia Itala Biblioteko kolektanta ĉiujn eldonajojn en esperanto, oni ŝuldas al Mario Dazzini. (Pietrasanta 1910 – Massa 1985). Dazzini komencis la lernado de esperanto kiam li estis deksepjaraĝa, perfektigante la koncernajn konojn plejparte kun la profesoro Campetti el Lucca.

La teorian-praktikan bazon de esperanto oni publikigis dum 1887 en Varsovio, fare de la pola okulisto je hebrea deveno , Ludovico Lazaro Zamenhof (Byalistok, Litovio 15 decembro 1859 – Varsovio 14 aprilo 1917). La naskigurgo de Zamenhof, Byalistok, apartenis al Pollando kaj estis logata per variaj diverslingvaj gentoj. La logantaro enhavis, kiel cefaj etnaj grupoj, litovojn, polojn, germanojn, rusojn kaj hebreojn; ofte apartenanto al iu etna grupo parolis nur sian propran lingvon kaj ekzistis grandegaj malfacilajoj en la reciproka interkomprenado ec inter samurbanoj.

Do, oni komprenas kiel la juna kuracisto frue alvenis al la konvinkigo pri unu komuna lingvo, neutrala kaj, antau cio, por ciuj komprenebla, kiel solvo de tiel malkomforta situacio. Helpadis lin la fakto, ke li estas filo de instruisto pri lingvoj kaj, antau cio, ke li montrigis poligloto ekde sia naskigtago (el patrinolingvo rusa, yiddish kaj pola), kaj tre frue bona konanto de diversaj aliaj lingvoj (germana, hebrea, angla, franca, latina, antikva greka) kaj ec pliaj.

Copyright © 2019, Doktoroesperanto. All Rights Reserved.

Design by: DiabloDesign.eu